பிட் படமும் உடற்பயிற்சி வாத்தியாரும்...

ப்ளஸ் ஒன் படிச்சிட்டிருந்த சமயம். பறங்கிமலை ஜோதி மாதிரி, ஆத்தூர் ராமச்சந்திரா தியேட்டர்ல மேட்டர் படம் போடுவாங்க.

அங்க படம் பாக்கறதுன்னா பெரிய பிராயத்தனம் பண்ண வேண்டியிருக்கும்.

மொதல்ல அந்த பஸ் ஸ்டாப்புல இறங்குறதை நம்ம ஊர்க்காரங்க பாக்கக்கூடாது.

ஆர்வத்துல வர்ற சொந்த பந்த கிழங்கள் பாக்கக்கூடாது.
பாத்துட்டாங்கன்னா,

'பையன் ரொம்ப பெரிய ஆளாயிட்டான் போலிருக்கு, எங்கெங்கேயோ சுத்தறா' ன்னு பூடகமா கோத்து விடுவாங்க.

அப்புறம் குறிப்பா ஃபிரண்ட்டோட அப்பாவ அந்த ஏரியாவுல, தியேட்டருக்குள்ள பாக்கக்கூடாது.

அப்புறம் நம்மள பாத்தாலே கொலை குத்தம் பண்ணினமாதிரி,

'இவங்கூட சேராத, உருப்பட மாட்டேன்னு' சொல்லுவாரு, அவரு மகன் தான் நமக்கெல்லாம் குருங்கற விஷயம் தெரியாம.

நாங்க ஒரு நாலு பேரு போயிருந்தோம். நாலைஞ்சி படத்த கலந்து ஓட்டினாங்க.

'என்னடா, கதம்பமா ஓடுதுன்னு கேட்டதுக்கு,

'டேய், கோழி குருடா இருந்தா என்னடா, குழம்பு ருசியா இருந்தா போதாதான்னான்' ஒரு ஃபிரண்டு.

இடைவேளை வரையிலும் ஒன்னுமே இல்ல. பிரேக்ல பாத்தா கீழ செகண்ட் கிளாஸ்ல நம்ம உடற்பயிற்சி ஆசிரியர் உட்கார்ந்திருந்தார்.

நம்ம ஆளுங்கள்ல ஒருத்தன் கவனிச்சு சொன்னதும், சட்டென பென்ச்சையெல்லாம் தாண்டி குதிச்சி (கிளாஸ் விட்டு கிளாஸ் மாறும்போது) அவருக்கு முன்னாடி போய் நின்னேன்.

'சார் குட் ஆஃப்டர் நூன்'னு சொன்னேன். மனுஷன் அப்படியே வேர்த்து விறுவிறுத்து போயிட்டாரு. சுத்தி முத்தியும் பாத்துட்டு வணக்கம் சொல்லிட்டு தலையை குனிஞ்சிகிட்டாரு.

திரும்ப பசஙகிட்ட வந்து திரும்பி பாத்தா அவர காணோம்.

'ஆனாலும் உனக்கு ரொம்ப திமிருடா... அவரு நீ வணக்கம் சொன்ன உடனே எழுந்து போயிட்டாரு' ன்னானுங்க.

அதுக்கப்புறம் அவரு ஸ்கூல்ல எங்க பாத்தாலும் தலையை குனிஞ்சிக்குவாரு.

கொஞ்ச நாள் கழிச்சு ப்ளஸ் டூ பசங்களுக்கும் எங்க கிளாஸ் பசஙகளுக்கும் ஹாக்கி மட்டை விஷயமா தகறாறு.

ஓடிவந்து சொன்னானுங்க.

அவசரமா பி.இ.டி சார் ரூமுக்கு ஓடினேன்.

நிலம ரொம்ப மோசமா இருந்தது. அவரு ப்ளஸ் டூ பசங்களுக்கு ஆதரவாய் பேசிட்டிருந்தாரு. எங்க பசங்க நொந்து போய் வாதாடிட்டு இருந்தானுங்க...

நேரா அவருகிட்ட போய், 'சார், என்ன நடக்குது இங்க' ன்னேன்.

என்ன பாத்ததும் டக்குனு அப்படியே கதைய மாத்தி, ப்ளஸ் டூ பசங்கள பாத்து,

'தம்பிங்களா, அவங்க சின்ன பசங்க, பெரியவங்க நீங்கதான் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டு போகனும், உங்களுக்கு பப்ளிக், ஒழுங்கா பரிட்சைக்கு போய் படிங்க' ன்னுட்டு எங்களை பாத்து,

'நீங்க பேட்டை எடுத்துட்டு போய் விளையாடுங்க' ன்னாரு.

அதுக்கப்புறம் ஒன்றரை வருஷம் அந்த சம்பவத்தால பசங்க மத்தியில ஹீரோவா இருந்தேன்.

அவரும் அதுக்கப்புறம் சினேகமாயிட்டு ஸ்போர்ட்ஸ் சம்மந்தமா எல்லா உதவியையும் செஞ்சாரு.

சப்ஸ்டிடூட்டாவாவது போட்டு எல்லா சர்டிஃபிகேட்டும் கொடுத்தாரு.

எனக்கே தெரியாது

பத்தாவது படிச்சிட்டிருந்தேன். மூனாவது ரேங்க் தான் எப்பவும். வேலு ஃபர்ஸ்ட், முருகன் செகண்ட்.

அறிவியல் பாடத்தை எடுக்கிற சாரை, 'சைன்ஸ் அய்யா' ன்னு தான் கூப்பிடுவோம்.

நல்லா கிளாஸ் எடுப்பாரு. கேள்வி நிறைய கேப்பாரு. பதில் சொல்லலைன்னா குச்சில பின்னுவாரு.

நல்லா படிக்கிற பசங்க மேல ரொம்ப பாசமா இருப்பாரு.

வெளியூர்ல இருந்து வேலை பாத்ததினால தனியா வாடகை வீடு எடுத்து தங்கியிருந்தாரு. குடும்பம் பத்தின விவரங்கள் எங்களுக்கு தெரியாது.

குளிக்க போகும்போது அவரோட கூட்டிட்டு போவாரு. சுத்தமா துவைச்சி நீலம் போட்டு கிளீனா வெச்சுக்குவாரு.

எண்ணை போட்டு மீசையை நல்ல தடவி கொடுப்பாரு.

அன்னிக்கும் வழக்கம்போல் நேத்தி நடத்துன பாடத்துல இருந்து கேள்வி கேக்க ஆரம்பிச்சாரு.

அவரு கிளாஸ்னா ரொம்ப ஆர்வமா கவனிப்பேன். எல்லா கேள்விகளுக்கும் பெரும்பாலும் பதில் சொல்லிவிடுவேன்.

வேலுவும் முருகனும் நன்றாக படித்து முதல் இரு இடங்களை பிடித்தாலும், நடத்தும் போது கவனிப்பது, பதில் சொல்லுவதில் நான் தான் ஃபர்ஸ்ட்.

வழக்கம்போல் கேள்வி கேட்க ஆரம்பிச்சார். பாப்பாத்தி, செந்தாமரை, கனகவள்ளின்னு பொண்ணுங்க பக்கத்துல இருந்து ஆரம்பிச்சது.

யாரும் சொல்லல. அப்புறம் சுப்பு, அழகு, வெங்கி... வேலு, முருகன்னு வந்துச்சி, யாருக்கும் ஆன்ஸர் தெரியல.

கடைசியா என்ன கேட்டார்.

கெத்தா, 'ஐயா எனக்கே தெரியாது'ன்னேன்.

பொசுக்குனு அவருக்கு கோவம் வந்துடுச்சி.

'நீ என்ன பெரிய புடுங்கியா, எனக்கே தெரியாதுன்னு சொல்றே'ன்னாரு.

ஊசி குத்துன பலூன் மாதிரி ஆயிட்டேன், அவமானமா போயிடுச்சி.

அப்புறம் அதிகமா பேச மாட்டேன்.

பப்ளிக் எக்ஸாம் பக்கத்து ஊர்ல ஹையர் செகண்டரி ஸ்கூல போய் தான் எழுதனும்.

கடைசிக்கு மொதலா சைன்ஸ் எக்ஸாம். நல்ல பண்ணினோம். முடிச்சிட்டு பஸ்ஸில வந்து இறங்கினோம்.

பஸ் ஸ்டாப்பிலேயே சைன்ஸ் ஐயா உட்காந்திருந்தாரு.

'பசங்களா எபபடி எழுதினீங்க'ன்னாரு.

எல்லாரும் சூப்பர்னு சொன்னாங்க.

என்ன பாத்தாரு. 'எப்படிடா பண்ணிருக்கே'ன்னாரு.

'சுமாரா பண்ணிருக்கேன் ஐயா' ன்னேன்.

கொஞ்சம் அதிர்ச்சியாகி,

'டேய் உன்னத்தான்டா மலை மாதிரி நம்பிருந்தேன், என் பேப்பர்ல ஃபஸ்ட் எடுப்பன்னு, சரி ஒரு மார்க்ல எத்தனை ரைட்?' ன்னாரு.

'நாப்பதுக்கு முப்பத்தொம்போது ரைட்' ன்னேன்.

'சரி, ரெண்டு மார்க்ல?'

'பதிமூனு சரி, ரெண்டு கதை விட்டிருக்கேன்'.

பதிமூனு ரெண்டு இருவத்தாறு, சரி அஞ்சி மார்க்?

நாலு சரி, ஒன்னு முடிக்கல, டைம் பத்தல'ன்னேன்.

கணக்கு பண்ணி 'தொண்ணுறு வரும் போல இருக்கேன்' னாரு.

நமட்டு சிரிப்பா அவர குறு குறுன்னு பாத்தேன்.

வேலு, 'சூப்பரா எழுதியிருக்காய்யா, அவந்தான் ஃபஸ்ட் வருவான்'ன்னான்.

'டேய் பையா, எனக்கு இப்பதான் புரியுது, அன்னிக்கி கிளாஸ்ல சொன்னத ஞாபகம் வெச்சிருக்கியா? வாழ்க்கையில எனக்கேன்னுனு எப்பவுமே ஏகாரத்தோட பேசக்கூடாது, உன் நல்லதுக்குதான் சொன்னேன்' னாரு.

இன்னிக்கும் நான் எனக்கேன்னு சொல்லமாட்டேன்.

யாராவது நெருக்கமானவங்க அப்படி சொன்னா கமென்ட் பண்ணியும், தெரியாதாவங்க சொன்னா மனசுக்குள்ளயே விமர்சிச்சிட்டு சைன்ஸ் ஐயாவை நினைச்சுக்குவேன்.