ஐம்பதாவது பதிவில் அனைவருக்கும் நன்றி...

அப்படியும் இப்படியுமாய் எழுதி இது என்னுடைய ஐம்பதாவது பதிவு.
தினமும் ஒரு பதிவிடுகிறோமே, கடைசி வரையிலும் நம்மால் இவ்வாறு முடியுமா எனும் கேள்வி என்னுள் எழுந்தபோது, நண்பர்கள் கொடுக்கிற உற்சாகம், நினைவுகளை நிரடும்போது எழுது எழுது என தூண்டும் பல நினைவுகள், கண்டிப்பாய் இயலும் என்ற எண்ணத்தை உறுதி செய்ய, தொடர்கிறேன்.
மற்றுமொரு நாள் இது தான் என்னுடைய ஐம்பதாவது பதிவு என மற்றவர்களிடம் பெருமையாக சொல்லிக்காத வகையில் இருக்கவேண்டும் எனும் எண்ணத்துடன் எழுதுவதால் இந்த பதிவில் விஷயங்கள் ஏதுமின்றி, அடுத்து எழுதப்போகும் பதிவிற்கான ஒரு முன்னோட்டமாகவும் எனக்கு தமிழை கற்றுத்தந்த மிக முக்கியமான ஐந்து அன்பு இதயங்களுக்கு நன்றி செலுத்தும் வண்ணமாகவும் இருக்க எண்ணிட, இதோ ஒவ்வொருவராய்.
முதலில் என்னுடைய நினைவு தெரிந்த முதல் ஆசிரியர், இரண்டாவது வரை பயிற்றுவித்த குருமூர்த்தி சார். அவரப்பற்றித்தான் என்னுடைய அடுத்த பதிவு 'நின்னு போச்சு ரயிலு வண்டி', குரு வணக்கமாக.
அடுத்தது என்னுடைய அம்மா வழி பொன்னுசாமி தாத்தா. தமிழ் படிக்க கற்று கொடுத்து மேடையில் பேசும் அளவிற்கு சிறு வயதில் தயார் படுத்தியவர்(அவர் சொல்லி கொடுத்தவாறு மேடையில் கல்லூரி பேச்சுப்போட்டியின் போது பேச ஆரம்பிக்க, மேலே பேச விடாமல் என்னை மேடையை விட்டு இறக்கி ஓட விட்டதை தனி பதிவில் சொல்லுகிறேன்).
தமிழை தப்பில்லாமல் படிக்க கற்று தந்தவர். நிறைய பாடல்களை சொல்லிக்கொடுத்து என்னை எல்லோர் முன்னிலும் பலமுறை பாடச்செய்து மேடை பயத்தை அறவே போக்கியவர். நிறைய கதைகளை சொல்லி ஆரம்ப தாகத்தை ஏற்படுத்தியவர்.
என்னுடைய சிஷ்யன் என்று எல்லோரிடமும் பெருமையா சொல்லிக்கொண்டிருப்பவர். நானும் என்னுடைய குரு என எனது நெருங்கியவர்களிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன்.
அப்பா வழி வையாபுரி தாத்தா. அவர் அதிகம் படிக்கவில்லை எனினும் அனுபவக் கதைகள், அறிவுறைகள் என நிறைய அவரிடம் பெற்றிருக்கிறேன்.
என் தந்தை. எனது எழுத்துக்களை முதலில் படித்து விமர்சிப்பவர். அவரிடமிருந்துதான் எழுத கற்றுக்கொண்டேன். நிறைய கவிதை, கதைகள் எழுதுவார். அவரின் கவிதைகளின் தாக்கமே, இன்று எனது வெளிப்பாடுகள்...
இறுதியாய் எனது சம்பத் மாமா. சிறு வயதிலிருந்து இன்று வரை எனது உதாரண நபர். இவரிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டது ஏராளம். என்னிடமிருக்கும் குறைகளை நேரிலும் நிறைகளை மற்றோரிடமும் சொல்லுவார்.
என்னை கதை புத்தகங்கள் படிக்க நூலகம் அழைத்து சென்று பழக்கியவர். கதை புத்தகம் நிறைய படிக்கிறான் என மற்றோர் குறை சொன்னாலும், என்னிடம் பாட புத்தகத்தையும் படி என்றுதான் சொல்லியிருக்கிறார். (மதிப்பெண் குறைந்தால் அடி பின்னி எடுத்துவிடுவார் அது தனி கதை)
பதிவுலகில் எனக்கு உறுதுணையாய் இருப்பவர்களை சொல்ல வேண்டுமானால் சொல்லிக்கொண்டே போகலம்.
ஏற்கனவே பிளாக்கின் நன்றியில் குறிப்பிட்டது போல என்னை பதிவெழுத ஊக்குவித்து தூண்டுகோலாய் இருந்த லக்கி. இவரிடமிருந்து வேலைப் பளுவால் அதிக பதிவில்லை. எழுதும் நாளை எதிர் நோக்கியிருக்கிறேன்.
படித்து நன்றாக இருப்பின் முதல் ஆளாய் பாராட்டும் வண்ணத்து பூச்சியார் என்கிற சூர்யா. இவரது நந்தவனத்தில் உலக சினிமாக்களை காண்பதில்தான் எத்தனை சந்தோஷம்?
அரவணைத்து பாராட்டும் கேபிள் அண்ணா. இவரை வாசிக்கும்போது இவரது விவரிப்புகளால் விழி விரிந்து உற்சாகமாய் உணர்வேன்.
அன்பு தோழனாய் ஒரு ஊரில் நாகா. பள்ளி நினைவுகளை எழுத சொல்லி எனது நினைவுகளை கிளர்ந்து நிறைய எழுத வாய்ப்பினை உருவாக்கிக் கொடுத்தவர். விஷயங்களை பகிர்ந்து கொள்ள எனக்கு கிடைத்திட்ட ஒரு இனிய தோழர்.
ஜோ, இவரின் எழுத்துக்களொடு செய்துவரும் நல்ல காரியங்களும் நிறைய பிடிக்கும். நண்பர்களின் மூலம் கேள்வியுற்று சந்திக்க, பேச ஆவலாய் இருக்கிறேன்.
கசியும் மௌனத்தால் கட்டிப்போடுமென் ஈரோடு கதிர். இவரின் எழுத்துக்குத்தான் எத்தனை ஈர்ப்பு. தனி பாணியில் எழுதுகிறர். மறந்த விஷயங்களை நினைவு கூர்ந்து எழுதுவதில் ஆர்வம் உள்ளவர். பழகுவதற்கு இனிய நண்பர்.
தமிழ் வலையுலகம் மணி. இவரை புகைப்படத்தில் பார்க்கும் போது எங்கேயோ பார்த்த மாதிரியாய் தான் தோன்றுகிறது. கேட்டு விசாரிக்க வேண்டும். மறந்து போய்விடும் போலிருக்கு மணி, மவுனத்தை கலைத்து வலையுலகில் வலம் வாருங்கள்.
சங்கர் அண்ணா, எழுதவேண்டும் எனும் எண்ணம் ஏற்பட இவர்தான் மூல காரணம். படிக்கும்போதே புத்தகங்களை எழுதி அசத்தியவர். 'பட்டைய கிளப்பு' மூலம் பவனி வந்தாலும் அதிக பதிவுகளை நேரமின்மையால் தர இயலாமல் இருக்கிறார்.
டக்ளசு ராஜூ தம்பி. சிறு வயதிலேயே இந்த பாய்ச்சலா என வியந்து கொண்டிருக்கிறேன். காதலை பற்றிய சமீபத்திய ஒரு பதிவை படித்து பிரம்மித்திருக்கிறேன்.
ராசுக்குட்டி. நண்பரை பற்றி அதிகம் தெரியாது. தெரிந்து கொள்ள விரும்பும் நபர். படித்து இவர் எழுதும் பின்னூட்டங்கள் நாம் எழுதியதைவிட சுவராஸ்யமாக இருக்கும்.
நையாண்டி நைனா, 'ரவுசு பார்ட்டி'. இதுவரை நல்ல தமிழில் எழுதிவந்த நான், இவரைப்பற்றி எழுதும்போதே தடுமாறுகிறேன் பாருங்கள், அதுதான் இவரின் வெற்றி. இவருக்கு இடும் பின்னூட்டங்களை கவிதையாகவே செய்வது என முடிவெடுத்து செய்து வருகிறேன், யாரும் என்னை உதைக்காத வரை.
நிறைய படிக்கிறேன், பின்னூட்டமிடுகிறேன், மனதிற்கு நிறைவாய் இருக்கிறது.
இன்னும் நிறைய பேரை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். எழுதாததால் மறந்ததாய் இல்லை. என்னை வாசிக்கும் எல்லோருக்கும் எனது சிரம் தாழ்ந்த வணக்கங்கள்...

எங்கேயோ படிச்சது 7 (மாலைக்கண் நோய் மாப்பிள்ளை)

நம்ம ஆளுக்கு புதுசா கல்யாணம் ஆச்சு. தலைவரு மாலைக்கண் நோய் இருந்தாதால, சாயங்காலம் ஆனா சரியா கண்ணு தெரியாது. ஆனா மறைச்சிதான் மாட்டியிருக்காப்ல.

மாமனார் வீட்டில விருந்து(ஏன், எல்லோரும் மாமியார் வீடுன்னு அதிகமா சொல்றாங்க?).

மனசுக்கு புடிச்ச பொண்டாட்டி, வித விதமா கவனிப்பு... சொக்கி போயி கிடந்தாரு.

சரியா சாயங்காலம் ஆனா வீட்ட விட்டு வெளியே போகாத மாதிரி பாத்துகிட்டாரு.

விதி சும்மா விடுமா? ஒருநாள் தோட்டத்து பக்கம் போனாரு. திடீர் மழை, நகர கூட முடியாம மோட்டார் கொட்டாயில உக்காந்துட்டாரு. ஏழுக்கு மேல ஆயிடுச்சி, நல்லா இருட்டிட்டதால போறதுக்கு வழி தெரியல.

தட்டு தடுமாறி அங்கேயும் இங்கேயும் தடவி சரி வெளிய போயி நிக்கலாம்னு எழுந்திரிக்கிறப்போ கையில எதோ புசு புசுன்னு மாட்ட அது ஒரு முயல்.

மழைக்கு ஒதுங்கியிருக்கும் போக இருக்கு. நல்லா கொழு கொழுன்னு இருந்துச்சி.

காதை புடிச்சி தூக்கிட்டு நின்னுகிட்டிருக்கறப்போ, அப்போ அந்த வழியா வந்த பக்கத்து காட்டுக்காரர்,

'என்னங்க புது மாப்ள, அங்க நின்னிட்ட்ருக்கீங்க. மழதான் விட்டுடுச்சே, வீட்டுக்கு கிளம்பலையா' ன்னு கேக்க,

'எங்க கிளம்பறதுன்னு நினைச்சிட்டு', 'இல்லயில்ல கிளம்பலாம்னு வெளிய வரும்போது தூரத்துல நீங்க வர்றத பாத்துட்டு சேந்து போலாமேன்னு நின்ன்னுகிட்டிருக்கேன்'னாரு.

'ஆக, இருட்டுல கூட நாம தூரத்துல வர்ரது தெரியுதா' ன்னு ஆச்சர்யப்பட்டுகிட்டே, 'சரி வாங்க கிளம்பலாம்' னாரு.

மாப்பிள்ளை அவரு எப்பவுமே ஒரு பெரிய தடிய கூடவே வெச்சிருக்கறத முன்னாலயே கவனிச்சிருக்காரு.

'ஆமா நீங்க என்ன ஏதோ பாரம் வெச்சிருக்கிங்க போலிருக்குது'ன்னு கேக்க, 'ஆமா, தேங்கா புடுங்கிகிட்டு வந்திருக்கே' ங்கவும்,

'சரி சரி அதை கழியில நடுவில கட்டுங்க, ரெண்டு பேரும் சேந்து தூக்கிகிட்டு போகலாம்'னு சொல்லவும்,

அவரு எவ்வளவோ மறுத்தும் கேக்காம அதே மாதிரி செஞ்சி, அவர முன்னாடி நடக்க விட்டு பத்திரமா போயி சேந்துட்டாரு.

மாப்பிள்ளை வெறும் கையாலயே முயல் புடிச்ச கதை பக்கத்து வீட்டுக்காரர் சம்சாரம் புண்ணியத்துல ஊரெல்லாம் பரவ, ரொம்ப பேரு வீட்டுக்கு வந்து பாத்துட்டு போனாங்க.

மப்பிள்ளை நேரமோ என்னவோ தெரியல, அடுத்த நாளும் அதே மாதிரி மழையில மாட்டி இருட்டிடுச்சி.

இன்னிக்கு ஆபத்பாந்தவனா வந்தது கன்னுக்குட்டி. அவுத்துகிட்டு காட்டு பக்கம் ஓடி வந்துடுச்சி போலிருக்கு.

அவரு சரியா மா மான்னு கூப்பிட பக்கத்துல வரவும் கயிற கெட்டியா புடிச்சிகிட்டு முடுக்க, சரியா வீட்டுல கொண்டுவந்து விட்டுடுச்சி.

வாசல்லயே மாப்பிள்ளய காணும்னு தவிப்போட எல்லாரும் காத்திருக்க, மாமனார், 'மாப்பிள்ளை சிங்கம்டி, இந்த ஊர்லயே கையால எவென் முயல் புடிச்சிருக்கான் சொல்லு'ன்னு பீத்திக்கிட்டிருந்தாரு.

கன்னுகுட்டி மாப்பிள்ளையை இழுத்துகிட்டு ஓடி வந்ததுல மூச்சிறைக்க மூச்சிறைக்க, 'இந்த வீட்டிட யாருக்குமே என்னை தவிர பொறுப்பு கிடையாது. கன்னுகுட்டிய இப்படியா பொறுப்பில்லாம விட்டுடறது, விட்டிருந்தா காடெல்லாம் மேஞ்சிருக்கும்'னு சொல்லவும்,

'ஆஹா பொறுப்புன்னா இது தானே பொறுப்பு' ன்னு எல்லோரும் மெச்சிகிட்டாங்க, சின்ன கன்னுகிட்டி விட்டாலும் பயிர் மேயாதுன்னு தெரிஞ்சும்.

அடுத்த நாள் மாப்பிள்ளை ரொம்ப விவரமா வீட்டுலயே இருந்தாரு.

ராத்திரி சாப்பிடற வரைக்கும் ஏதும் ஆகல. வெத்தல போட்டு திண்ணையில காத்தாட உக்காந்து இருந்தப்போ திடீர்னு கரண்ட் போயிட மாப்பிள்ள சத்தம் போடாம இருந்தாரு.

அப்பொ திம் திம்னு நடந்து வர்ற சத்தம் கேக்க, எருமை மாடுதான்னு நினைச்சிகிட்டு பக்கத்துல வந்தப்போ தடவும்போது கிடைச்ச கழியால நச்சுனு ஒரு போடு போட்டாரு.

அய்யோ அம்மான்னு கத்திகிட்டு விழும்போதுதான் தெரிஞ்சது, வந்தது மாமியாருன்னு.

கரன்ட் சொல்லி வெச்ச மாதிரி வந்துடவும், மாமியார் கிழ விழுந்து கிடக்க, மப்பிள்ள கையில தடியோட நிக்க, ஆனாலும் சமாளிச்சாரு பாருங்க தெறமையா,

'பொம்பளைங்கன்னா ஒரு அடக்கம் வேணும், நடக்கும் போது ஒரு பதுவுசா நடக்கனும், இப்படி திம் திம்மு நடந்தா குடும்பம் விளங்குமா' ன்னாரு.

'ஆஹா, மாப்பிள்ளை சாஸ்திரம் சம்பிரதாயமெல்லாம் கரைச்சு குடிச்சிருக்காரு' ன்னு எல்லாரும் பாராட்ட, தலையில இட்டிலி மாதிரி வீங்கியிருந்த மாமியார கைத்தாங்கலா உள்ளே கூட்டிட்டு போனாங்க...