சாவியாடிய மனசு...

அப்போது படித்து முடித்து வேலையில்லாமல் சென்னையில் வேலை தேடிக் கொண்டிருந்த சமயம்.

ஊருக்கு வந்த போது என் சித்தியின் நாத்தனார், எனக்கு அத்தை முறை, உடல்நலம் குன்றி இறந்த தகவலைச் சொல்லி போய் பார்த்து விசாரித்து வர சொன்ன அன்னையின் ஆணைக்காக, எனது நெருங்கிய நண்பர், வயதில் மூத்த மாமாவிடம் பைக்கை கேட்டு வாங்கி கிளம்பும் சமயத்தில் எனது உயிர் நண்பன் மணி வந்தான்.

அவன் 'ஆத்தூர் செல்கிறாயா' எனக் கேட்க இல்லையில்லை என விவரத்தை சொல்ல, 'என்னை தலைவாசலில் இறக்கி விட்டுவிடு அங்கிருந்த ஆத்தூர் போய்க்கிறேன்' எனச் சொன்னான்.

துணைக்காச்சு என அவனையும் ஏற்றிக்கொண்டு கிளம்பினேன். ஊர் தாண்டியவுடன் மணி வண்டியை ஓட்டுகிறேன் என சொல்ல, 'ஓட்ட தெரியும்ல மணி' என சந்தேகமாய் கேட்க, 'என்னய்யா இப்படி கேட்டுட்ட, அருமையா ஓட்டுவேன்' என சொல்லி ஓட்ட ஆரம்பித்தான்.

கொஞ்சம் தூரம் பேசிக்கொண்டே வண்டியை ஓட்டி வர, வழியில் ஒரு கிராமத்தின் வழியே செல்லும் போது திடீரென ஒரு பன்றிக்கூட்டம் சாலையில் வருவதை கவனிக்காமல், வண்டியை அவற்றின் மேல் விடாமல் எவ்வளவோ முயன்றும் கடைசியில் ஒரு பன்றிக்குட்டியின் மேல் விட்டுவிட்டான். முன்னால் வீல் மேலே ஏறி அடிபட்டாலும் பலமாய் கத்திக்கொண்டு ஓடி விட்டது.

மணி, சப்தம் கேட்டு யாரும் பார்ப்பதற்குள், வண்டியை விரட்டி ஊரைத்தாண்டினான். வெலவெலத்துப்போய், 'என்ன மணி இப்படி பண்ணிட்டே' என கேட்டதற்கு,

'திடீர்னு வந்தா நான் என்ன பண்றது, என்னால ஓட்ட முடியாது நீயே ஒட்டு என என்னிடம் கொடுத்துவிட்டான்.

'மணி பன்னி மேல விட்டா ஆகாதுன்னு சொல்லுவாங்க, எனக்கு பயமா இருக்கு, இன்னிக்கு என்ன ஆகுமோ' என சொல்ல, கோபமான அவன்,

'என்னய்யா, இவ்வளவு படிச்சிருக்க, கொஞ்சம் கூட அறிவே இல்ல?, சொல்றவன் ஆயிரம் சொல்லுவான், நமக்கு புத்தி வேணும்' என லெக்சர் அடிக்க ஆரம்பித்தான்.

'சரிப்பா போதும் ஆள விடு' என சொல்லி அவனை தலைவாசல் பஸ் ஸ்டாண்டில் விட்டுவிட்டு கொஞ்ச தூரம்தான் சென்றிருப்பேன், வண்டி கிறுக்க ஆரம்பித்தது.

பின் டயர் பங்க்சர். நல்ல வேளையாய் அருகிலேயே பஞ்சர் கடை இருக்க, தள்ளிச்சென்று இருந்த முப்பது ரூபாயில் பத்தை அழுது, சரிசெய்து கிளம்பினேன்.

கிராமச்சாலையென்றாலும் நன்றாக இருக்க வண்டியை சரியான வேகத்தில் வண்டியினை விரட்ட காற்றாய் பறந்தது. சிறு சிறு மேடுகளில் வண்டி தூக்கிப்போட அது குதிரையில் செல்கிறார்போல் இருந்தது (குதிரையில் சென்ற அனுபவம் இருக்கிறதா என கேட்காதீர்கள், படித்ததுதான்).

வண்டியை சித்தியின் வீட்டில் நிறுத்தி ஆஃப் செய்வற்கு கையை வைத்தால் பக்கென்றிருந்தது. சாவி இல்லை, வந்த வேகத்தில் எங்கோ விழுந்திருந்தது.

வண்டியின் முதல் சாவியை முதலிலேயே தொலைத்த புண்ணியவான் நான் தான். அப்போது ஒன்றும் சொல்லாமல், 'விடு பரவாயில்லை' என சொல்லி இருந்த மாற்று சாவியை தந்து உபயோகப்படுத்த சொன்னார்.

இப்போது மீண்டும் தொலைத்து மாமாவின் நம்பிக்கைக்கே உலை வைத்த மாதிரி ஆயிற்றே என நினைக்கும்போதே பதைத்தது. சித்தி வீட்டில் எல்லோரும் என்னை வாவென வரவேற்க, தலையை கடமைக்கு ஆட்டி இதோ வருகிறேன் என தம்பியை அழைத்துக்கொண்டு இருவரும் வண்டியில் ஆளுக்கொரு பக்கமாய் பார்வையை செலுத்தி தலைவாசல் வரை சென்று பார்த்தும் கிடைக்கவில்லை.

இருந்த ஓர் கடையில் விசாரித்ததற்கு வண்டியின் எல்லா பூட்டுக்களையும் மாற்ற வேண்டும் என சொல்லி அதற்கு ஆகும் செலவினை தோராயமாய் சொல்லி புளியை கரைத்தார்கள். செலவுக்கே வீட்டில் காசு வாங்கி சமாளிக்கும் அந்த சமயத்தில் நிஜமாய் அழுகை அழுகையாய் வந்தது.

திரும்ப சென்று அத்தை இறந்த துக்கத்தை விசாரிக்க செல்லும்போது சாவி தொலைந்த துக்கம் மேலோங்கி நிற்க, என்னை பார்த்து அத்தை வீட்டில் எல்லோரும் அழ நானும் வெடித்து அழ ஆரம்பித்தேன்.

'பிரபுவுக்கு அத்தை மேல் எவ்வளவு பாசம், தான் ஆடுலன்னாலும் சதை ஆடுது பாரு' என்று ஒரு பாட்டி சொன்னது சாவியாடிய என் மனசுக்குள் கேட்டது...

ஒரு நாள் கூத்து...

அவனுக்கு மிகவும் ஆச்சர்யமாயிருந்தது, இன்னமும் இதுபோல் இருக்கிறதா என. அவன், கிருஷ்ணன், வெளி மாநிலத்தில் வேலை செய்பவன் விடுமுறைக்கு தனது ஊருக்கு வந்திருக்கிறான்.

மெதுவாய் அவனது நண்பன் வெங்கடேஷை கேட்டான். 'இன்னமும் இது மாதிரி இருக்கிறதா' என.

'இல்ல கிஷ்ணா, ரொம்ப வருஷத்துக்கு முன்னால இது மாதிரி பாத்திருக்கோம், இப்போ ஆச்சர்யமாத்தான் இருக்கு'

ஆச்சரியப்பட்ட அந்த விஷயம் இதுதான். ஒரு இளைஞன், ஒரு இளைஞி மற்றும் ஒரு சிறு குழந்தை நன்றாய் வேடமிட்டு தெரு முனையில் ஆடுவதற்கு தயாராக இருந்தார்கள். ஒரு சைக்கிளில் அவர்களது எல்லா உடமைகளும் இருந்தது, தயாராய் வெளியே பாடுவதற்கு எடுத்து வைத்திருந்த இரு ஸ்பீக்கர், ஒரு டேப் ரெக்கார்டர் உட்பட.

பக்கத்தில் இருந்த வீட்டில் கெஞ்சி கரண்ட் எடுத்து சினிமா பாட்டினைப் போட்டு ஆட ஆரம்பித்தார்கள்.

அது மாலை வேளையென்றாலும் அவ்வளவாய் கூட்டமில்லை, வரவேற்பும் இல்லை. இப்போதெல்லாம் டி.வியை விட்டு யார் வெளியே வருகிறார்கள்?

எவ்வளவோ பாட்டுக்களுக்கு ஆடியும் கூட்டமும் இல்லை, காசும் சேரவில்லை. அவர்களைப் பார்க்க ரொம்ப பாவமாய் இருந்தது.

கிருஷ்ணன் அந்த நபரை அழைத்து 'ஏப்பா, காலம் மாறிப்போச்சில்ல, வேற வேலை பாக்கலாம்ல, சரியான வரவேற்பு இல்லல்ல?' என கேட்க,

'வேற எதுவும் தெரியாதுங்க, ஆட்டமாடறதுதான் எனக்குத்தெரியும், அப்படி ஆடித்தான் இவளை கல்யாணம் கட்டிகிட்டேன், புள்ளையும் பெத்துகிட்டேன், சாவர வறைக்கும் இதுதான், நம்மள மாத்திக்க முடியாது' என சொல்ல அவனுக்கு மனசுக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது.

சரி இன்னிக்கு எவ்வளவு வசூல் ஆச்சு என கேட்க அவன் உதட்டை பிதுக்க, சட்டென பையில் கையைவிட்டு இரு ஐம்பது ரூபாய்த் தாள்களைக் கொடுக்க, கண்கலங்க பெற்றுக்கொண்டு, 'தப்பா நினைச்சிக்காதீங்க, எனக்கு இன்னிய செலவுக்கு ஐம்பது ரூவா போதும், நாளைக்கு ஆண்டவன் பாத்துக்குவான்' எனச் சொல்லி ஒரு ஐம்பதை திருப்பிக்கொடுக்க கிருஷ்ணன் விக்கித்து நின்றான்.